Hostage --> dvd XX
Brús Villis eitthvað bla bla. Þú veist hvernig þetta er. Gæti hafa eitt 2 tímum í eitthvað verra. Eins og t.d. að vera með niðurgang og lesa ljóðabók.

Rokland (e. Hallgrím Helgason)  --> bók XXX
Besta bók HH síðan Þetta er allt að koma. Hann heldur manni vel við efnið með mótmælandasöngli Bödda Steingríms sem er sjaldgæf rödd nú á tímum rakaðra punga og áspýttu tani. Endirinn full endaslepptur kannski, og B-mynda-legur, dáldið antiklimax eftir skemmtilegt hjakk lengi vel.

Steinarnir tala --> bók XXX
Sagan, samkvæmt þeim Rollingum fjórum sem enn rúlla. Skemmtilegt en kannski ekki of djúpt. Bill Wyman, Brian Jones fá lítið vægi - síðustu 25 ár fá of mikið vægi. Þýðing Bigga Baldurs rokkuð og lifandi.

Lord of War --> bíó XX
N. Cage er vopnasölumaður, þetta er saga hans. Jamm jamm alveg ágætt en ekkert spes engu að síður. Ýmsum siðferðislegum spurningum velt upp en lítið um svör, nema kannski hið hræðilega: Illskan ræður.

Cellular --> dvd XXX
Miklu betra en ég bjóst við: Taugaveikluð spenna í 100 mínútur. Mjög fín hasarmynd.

Walk the line --> bíó XXX
Mjög skemmtileg, feykivel gerð og mjög sannfærandi leikin bíópikk um meistara Cash: Foreldrar hans eru leiðindar pakk, eldri bróðir deyr 14 ára, Cash fer í herinn, kemur heim, slær í gegn, fíknast á spítt. Fyrri konan hans er fúl og Johnny rennir lengi mjög hýru auga til Jane Carter. Hún játast honum fyrir rest. Johnny sparkar spíttinu og lifir hamingjusamlega til æviloka. Lítið er gert úr sterkri trú Casharans en bókin er byggð á Men in Black sem ég byrjaði að lesa strax og heim af myndinni var komið. Mér var gefin þessi bók fyrir löngu en haf sluxast við að lesa hana til þessa. Bókin byrjar strax á mjög trúarlegum nótum. Hún kom út 1975 og þá var JC búinn að fara 3svar til Ísrael. En sem sé: ekkert meistartaverk svo sem, bara mjög fín mynd.

War of the Worlds --> dvd XX
Fábjáninn Tom Krús hleypur með ofsa fín skrýmsli á eftir sér sem eru ógeðslega tæknileg en þó ekki búin að finna upp pensilínið. Það má glápa á þetta.

Túristi (e. Stefán Mána) --> bók XXXX
Fléttubók og formtilraun, eins tilgerðarlega og það hjóðar, er best að lýsa bókinni. Uppreisnarseggurinn og þungarokksaðdándinn Stefán Máni rífur blóðlausan lim íslenskra nútímabókmennta út úr rassgatinu á sjálfri sér, heggur hann af og hendir tægjunum í klósett kaldhæðninnar. Eitthvað svona. Tekst þetta bara drulluvel, stráknum, maður nennti allavega auðveldlega að lesa bókina til enda, sem er meira en hægt er að segja um meirihluta þess ljóðræna rúnks sem maður er að borga fyrir óbeint með sköttunum sínum ár eftir ár. Kannski er hann sár og bitur, fékk ekki jafn mikið úr lánasjóðnum og hann bjóst við? Það er allavega eitthvað sem geldhanar í greininni munu halda fram, ef það verður á annað borð einhver umræða um efni bókarinnar. Hverjum er ekki sama um nútímabókmenntir? Þessum sjö sem halda uppi umræðunni á síðum Lesbókarinnar? Krakkarnir sem eru í bókmenntafræði, tilgangslausustu tímaeyðslu sem til er?
Sjálfum hefur mér nokkrum sinnum dottið í hug að skrifa skáldssögu, en þegar ég hugsa málið sé ég hvers konar martraðarkennt ferli ég væri að bjóða sjálfum mér upp á. Fyrst væri að betla, láta ræfla í nefnd meta drög að einhverri vitleysu sem ég væri búinn að kokka upp. Ef svo ólíklega vildi til að ég fengi pening frá ríkinu (eins og hver annar öryrki) tæki við einmanalegt hangs fyrir framan tölvu. Hamast í marga mánuði úrillur og vansvefta. Svo kæmi bókin, ég myndi hamast áfram til jóla í plögginu, enda myndi ég þá hugsanlega selja 500 eintök en ekki 300. Lokatakmarkið yrði að vera þýddur á sænsku og dönsku (önnur 500 eintök) og að um mig yrði gerð heimildamynd (sýnd einu sinni í Regnboganum og kl. 22:40 á þriðjudagskvöldi á Rúv). Nei, þá er skárra að öskra sig hásann fyrir framan 30 drykkjusjúklinga á Grand rokki. Skemmtileg tilviljun að Stefán Máni virðist komast að sömu niðurstöðu. Eða hvað? Veit það ekki. Lestu bara bókina. Hún er HELVÍTI góð.

Themroc --> bíó XXX
Themroc gefst upp á siðmenningunni og segir skilið við hana. Verður að gamla dýrinu sem forfeður hans voru fyrir 80.000 árum eða svo, breytir íbúðinni sinni í helli og hræðir nágrannana. Ríður systur sinni, nágrannakonunni og fleiri konum (sem hafa sömuleiðis breyst í apynjur) í hellinum. Fer út og drepur löggur á nóttunni, dregur þær heim og steikir á eldi. Löggan mætir á svæðið en fær lítið að gert. Ægileg ádeila á nútímaþjóðfélagið (1973). Frekar langdregin á köflum (maður er smitaður af MTV-klippingum) en fyndin mynd og eilítið Búnuelsk.

Layer Cake --> dvd XX
Enskir krimmar með næsta Bond í fararbroddi djöflast eitthvað í dópviðskiptum. Hér heita allir Kranky og Slasher og eitthvað eins og gengur og gerist í svona myndum. Skítsæmilegt.

Dig! --> bíó XXX
Ég hef aldrei skilið hvað fössið er út af Brian Jonestown Massacre. Ekkert svakalega skemmtilegt hjakk, finnst mér. Skil hins vegar alveg afhverju Dandy Warhols meika föss, enda melódísk rokkhjakk sem hittir oft í mark. Um þessi tvö bönd er þessi ágæta heimildamynd sem endar þó full endasleppt, finnst mér. Reyndar er Anton, aðalgaurinn í bandinu, aldeilis ekki svo ánægður með myndina eins og má lesa á heimasíðu bandsins. Þar má líka dánlóda nánast öllum plötum sveitarinnar, sem er frábær þjónusta. Verst að þetta er bara ekkert skemmtilegt! Fín rokkmynd engu að síður.

Paha maa --> bíó XXXX
Magnaður finnskur 130 mínútna megabömmer um orsök og afleiðingu. Nokkrar magnaðar persónur eru hér dregnar ljóslifandi upp og eru sítt að aftan bjálfinn Isto og ryksugusölumaðurinn Teuvo gríðarlega eftirminnilegir. Frábær feel-bad mynd!

Drabet --> bíó XXX
52 ára karl úr gáfulegri millistétt er kominn í klípu. Æskudýrkunin, grái firðingurinn og kjaftæðið um nauðsyn þess að hafa brennandi hugsjónirnar hafa leitt hann út í að riðlast á fyrrum nemanda sínum, sem er ung og full af hugsjónum. Hún drepur löggu og gamli maðurinn hættir öllu til að hjálpa henni, starfinu, hjónabandinu os.frv. Átakanleg er sorg ekkju löggunnar sem gamli tekur að mestu inn á sig á meðan unga hugsjónadruslan kemst fljótlega yfir allt saman. Nokkuð fín mynd sem vekur upp glás af spurningum, m.a. um tvískinnungshátt ýmiss hugsjónafólks, "fórnarkostnað", glæpi og refsingu, tryllingslegri hamingjuleit miðaldra fólks (sem lifir í þeirri blekkingu að líf þess hafi verið mun merkilegra 30 árum áður) og fleira. Endirinn er full flatneskjulegur og auk þess er meik-öppi ábótavant í myndinni, aðalleikarinn var t.d. alltaf lillafjólublár á vörunum sem dró nokkuð úr áhrifamætti myndarinnar. A.m.k. horfði ég full mikið á illa meikaðar varirnar. Mæli samt með þessari ræmu ef innihaldið höfðar til þín.

Dear Boy: The Life of Keith Moon by Tony Fletcher --> bók XXXX
Gífurlegur doðrantur um trommara Hú, mannsins sem fann upp villta rokklífernið (sukka sukka sukka sukka sukka sukka rústa hótelherbergjum og sukka sukka sukka), mannsins sem er fyrirmynd Dýra í Prúðuleikurunum. Undir niðri var nokkuð feiminn og næs náungi. Bókin er gífurlega nákvæm og alla jafna skemmtileg nema kannski í  lokin, enda fátt skemmtilegt við mann sem drepur sig smátt og smátt á sukkinu. Keith var nýorðinn 32 þegar hann drapst. Hlakka til að sjá myndina með Mike Myers ef hún verður e-htímann gerð.

Horí, má panenko --> bíó XXX
Tékknesk mynd e. Forman m/ sænskum texta í snilldinni Bæjarbíói. Held þetta hafi verið nokkuð góð mynd!

Sahara --> videó XXX
Fín ævintýramynd.

Batman begins --> dvd XX
Þokkaleg hasarmynd. Ísland er flott.

Sin City --> dvd XXX
Góð ofbeldisfantasía í teiknimyndastíl. Fyndist þetta eflaust enn betra ef ég væri einhver Frank Miller aðdáandi.

Bewitched --> í þotu X
Ófyndið og óspennandi. Hvernig væri nú að þessi Will Farrell færi að velja betur handritin sem hann tekur að sér?

The 40 year old virgin --> bíó XXX
Stundum mjög fyndin, stundum minna fyndin, aldrei á Rob Snæder level. Sérstaklega gaman að sjá mann á hjóli gyrða buxur ofan í sokka.

Crash --> videó XXX
Árekstrar ýmissa þjóðfélagshópa í LA undir smásjá. Ágætis stöff.

Closer --> dvd XX
Skítapakk heldur fram hjá með skítapakki og riðlast á hvort öðru. Skítsæmilegt.

Land of the Dead --> bíó XX
Zombís skrölta um að vanda. Myndin gerist öll um nótt en skemmtilegra hefði verið ef dagur hefði verið í myndinni. Mér finnst það meira spúkí. Ekkert nýtt en það má hafa gaman að þessu. Eftir hamfarirnar í NO fer maður að trúa því að zombí-myndir séu raunsannar um framtíðina. Þegar myndin var búin kíkti ég aftan í bílinn minn hvort það væri nokkuð zombí sem ætlaði að drepa mig. Eru það ekki einhverskonar viðbrögð?

In Good Company --> dvd XX
Dennis Kveid, Skarlett beib og lúðinn úr that 70's show (sem er leiðinlegt tv) í þokkalegri mynd um menn í fyrirtæki. Kveid er fulltrúi gamla tímans, lúðinn stendur fyrir nýja tímann. Sá gamli vinnur auðvitað enda bara rugl að vinna of mikið og hafa of mikinn áhuga á peningum. Sæmilegt alveg hreint, þannig.

The Aviator --> dvd og videó XXX
Saga Howard Hughes er gríðarlega merkileg og skrítið að það séu ekki til fleiri myndir um hann. Þessi er fín fyrir utan að það hefði alveg mátt segja söguna alla og hér er líka nokkuð klisjuleg framsetning og svo er DeCaprio alveg fáránlega ólíkur frummyndinni, alltof krakkalegur til að leika þetta hönk.

Million dollar baby --> videó XX
Langdregin mynd um box, mænusköddun og líknardráp. Sæmilegt miðað við það!

Birth --> videó XX
10 ára strákur segist vera maður Nicole Kidman sem dó fyrir 10 árum. Ótrúlega langdregið og hægt, en la la engu að síður.

Palindromes --> dvd XXX
Todd Solonz alltaf í listaruglinu en þetta er allsekki leiðinlegt. Ekki snilld á borð við Happiness eða Dollhouse en nokkuð fínt engu að síður.

Suspect Zero --> videó X
Ghandi er geðveikur morðingi... eða hvað? Hundlélegt rusl en reynt að breiða yfir meingallað og óspennandi handrit með Seven-legri og "töff" áferð.

A Dirty Shame --> dvd X
Cecil B Demento var léleg en þessi er eiginlega enn lélegri. Leiðinlegt að John Waters geti ekki endurnýjað sig eða haldið dampi því einu sinni fannst mér hann ótrúlega æðislegur. Nú gerir hann svo vandræðalega lélegar myndir að ég fer að efast um að hann hafi nokkurn tímann gert gott stöff, ég hafi bara verið eitthvað ruglaður að hafa svona gaman að stöffi eins og Cry Baby, Hairspray, Serial Mom og gömlu klikkmyndunum hans.

The Life and Death of Peter Sellers --> videó XX
Vel leikið en handritið eitthvað ræfilslegt og leikstjórinn rembist einum of við að gera myndina artí. Sæmilega fullnægjandi.

Meet the Fockers --> videó XX
Meinlaust og þokkalega fyndið á köflum.

John Peel: A Life in Music e. Michael Heatley --> bók XX
Virðist hafa verið hent upp þegar karlinn dó og er ekki burðugt verk, upptalning og hröð yfirferð, engin dýpt og efnis aflað úr viðtölum og blaðagreinum, engin heimildavinna. Þokkalegt en ég bíð eftir bókinni sem John var sjálfur byrjaður á.

The Legendary Joe Meek, the Telstar Man e. John Repsch --> bók XXX
Joe Meek var tragískt keis, upptökumaður sem átti marga djöfla að draga og endaði með að skjóta leigjandann sinn og svo sjálfan sig 3. feb 1967. Buddy Holly dó 3. feb 1959 og Joe hafði fengið vitnisburð um það í andaglasi 1958. Hommaskapur, poppsnilld, dulrænt þrugl, geðveiki og poppbransinn sullast hér saman í stórmerkilegri sögu sem er ágætlega sögð. Full stabílt og anal á köflum en samt örugglega besta bókin um þetta frík sem til er.

The Forgotten --> dvd XXX
Fín spennumynd með Júlíönu Múr um hið dularfulla fyrirbæri móðurástina.

Voksne Mannesker / Dark Horse --> dvd XXX
Dagur Kári með s/h stuðmynd með lúnknum húmor "eins og honum einum er lagið", og stundum bregður fyrir fínum artí fartí sprettum til að gera þetta spes. Næstum því 4 stjörnu mynd en smá ruglingur í lokin skemmir fyrir... Skyldi ekki alveg þetta með lögfræðinginn til dæmis - Ef það átti að "vekja mann til umhugsunar" er það ekki nógu sterkt allt saman. En sum sé mjög góð mynd og mun þéttari í það heila en Nói. Mann hlakkar nú bara til næstu myndar.

Garden State --> dvd XX
Gaurinn úr Scrubs sem ég hef aldrei horft á er einhver voðalega misheppnaður og niðurdreginn maður sem kynnist einhverri frekar leiðinlegri stelpu og þá verður allt voða gott. Sæmilegt svo sem en mér fannst fólkið bara ekkert ýkja skemmtilegt og því ekkert slefandi glaður með þetta.

The Manchurian Candidate --> videó XXX
Heilaþvotta- og ofskynjunarþriller, remix af gamalli mynd, sem var samt dálítið mikið öðruvísi. Þetta er alveg ágætt, þó kannski ekkert sérlega spennandi, enda gefur maður sér það að allt endi endalaust vel í nútíma Hollywood-myndum. Þess má geta að Robyn Hitchcock, rokkari, leikur lítið hlutverk í myndinni, enda leikstjórinn Jonathan Damme mikill rokkáhugamaður. Ég fattaði samt ekki alveg endann á þessari mynd, en það virðist sem mennirnir hafi eitt augnablik hætt að vera heilaþvegnir. Allt öðruvísi endir á gömlu myndinni, minnir mig.

Ocean's Twelve --> videó 0
Langt og leiðinlegt og óskiljanlegt rusl.

Before Sunset --> videó X
Leiðinlega fólkið hittist aftur, nú í París og er leiðinlegt í 80 mínútur. Sem er sem betur fer stutt.

Maria, llena eres de gracia --> bíó XX
Eða María fúll of Greis. La la mynd um ráðvilta stelpu með magann fullan af kóki og barn í maganum. Merkilega átakalaus og aðallega um vandræðagang. Ekkert spes.

Small Crimes in an Age of Abundance (e. MATTHEW KNEALE) --> bók XXX
Smásagnasafn eftir þennan snilling. Ágætis stöff en nokkuð risminna en snilldarskáldsögurnar English Passangers og Sweet Thames.

Napoleon Dynamite --> bíó XXXX
Frábærlega skemmtileg og upplífgandi feelgúdd mynd, eins og artí Revenge of the Nerds, eða leikin King of the Hills eða eitthvað. Bara betri.

Man on Fire --> videó XX
Skítsæmileg spennumynd en gríðarlega pirrandi myndrænt séð. Líka klukkutíma of löng.

Bridget Jones, the Edge of Reason --> dvd X
Annar hluti þessa kerlingagríns. Hefði þess vegna getað séð hina myndina aftur.

Andrew Loog Oldham - Stoned : A Memoir of London in the 1960s --> bók XXX
Manik-þunglyndissjúklingur og tískufrík sem uppgötvaði Stones og fleiri bönd in ðe sixtís. Mjög nákvæmlega er sagt frá öllu fram að ákveðnum tíma (1964) en svo er bókin bara búin þegar mesta fúttið er að fara að byrja -- frægðin rétt að byrja og karlinn að byrja að verða illasukkaður sukkari. Semsé, þétt framan af en ferlega endaslepp.

Saw --> videó XXX
Nokkuð kúl framan af en skítur í buxurnar með asnalegum enda. Það er ekkert nýtt í þessari tegund mynda. Þetta endar alltaf bjánalega.

Anchorman --> videó XX
Þokkalega fyndið en samt ekki alveg nóg, svona 70s períódugrín eitthvað. Týpurnar of ýkt miklir fávitar fyrir minn smekk, en jú jú la la.

Bad Santa -->dvd XXX
Þétt skemmtun sem má horfa á hvaða tíma árs sem er. Eftir snillinginn sem leikstýrði Ghost World og Crumb. Svo sem ekkert frumlegt við þessa mynd en vel gert og mjög skemmtilegt.

Englar & djöflar (e. Dan Brown) --> bók X
Var hálfnaður þegar ég fattaði að þessi bók væri drasl. Þrjóskaðist við og kláraði en með herkjum þó. Þessi bók er leiðinleg tímaeyðsla og líklega ein allra síðasta "spennubókin" sem ég nenni að lesa.

Collateral --> dvd XX
Leigubílstjóri flækist með Tom Cruise um L.A. Sofnaði. Er þó líklega þokkaleg.

You can't stop the murders --> videó XX
Steini sleggja mælti með þessari og þar sem hún er áströlsk bjóst ég við allnokkru. Er svo sem skítsæmileg alveg, ekkert ægilega fyndin, gerð af vanefnum en á þokkalega spretti.

Sideways --> bíó XXXX
Þetta er svona mynd sem maður fer á og veit að allir hafa sagt hana frábæra. Því er maður á varðbergi og jafnvel fullur efa og tilbúinn til að finnast hún ömurleg. Slíkt er þó tilgangslaust hér því þetta er frábær mynd. Tveir lúðar flækjast um vínhéruð Kaliforníu, kynnast píum og drekka vín. Maður fyllist gífurlegri löngun til að fara á vínsmökkunarnámskeið eftir að hafa séð þessa mynd. Paul Giamatti (tveim árum yngri en ég - hjálp!) er æðislegur í þessari mynd og það er glatað að hann hafi ekki verið tilnefndur til óskars fyrir þetta. Sem sé, mannbætandi snilld og möst sí.

Le Convoyeur --> bíó XXX
Viðurstyggilega spennandi hrottamynd um skítapakk á peningaflutningastöð og mann með fortíð sem þangað ræður sig. Engjast í sætinu spenna, en skilur kannski lítið eftir sig.

Kleifarvatn e. Arnald Indriðason --> bók XXXX
Best selda bókin 2004 og ekki að ósekju því þetta er frábær bók. Sérlega skemmtilegur er þessi austantjaldsvínkill. Á einum stað segir einhver að fílingurinn í Austur-þýskalandi hafi bara verið eins og beint framhald á Nasistmanum, sem manni finnst meika sens. Spennandi og vel skrifuð bók.

Welcome to Mooseport --> videó X
Hundleiðinleg mynd með gæjanum þarna úr Raymond og Gene Hackman. Kannski ekki að marka því ég svaf yfir helmingnum af þessu drasli.

Un long dimanche de fiançailles --> bíó XXX
Ægilega flott eins og allt sem þessi franski gaur gerir (Amilí os.frv) en dálítið langdregið og engin gargandi snilld þó ágætt sé. Svipaður frásagnarmáti og Amilí. Ekki yfirmáta væmið og ekki endilega kellingamynd, en svona epískt drama með súrrealísku bla bla já!

Hellboy --> videó XX
Ágætt framanaf en langdregið á endasprettinum. Andlitslausi nasistinn er skerí en drepst fljótt.

Tais-Toi! --> bíó XXX
Gerard Dípjartö er vangefinn en vinalegur smákrimmi en Djín Renó svaka harður gaur sem auðvitað linast upp á endanum. Þeir lenda saman í klefa og lenda í ævintýrum. Margt fyndið hér. Mér var strax hugsað til myndarinnar Le Placard, aka The Closet, sem er til á leigum. Fannst húmorinn svipaður. Fletti því svo upp á imdb að leikstjóri og handritshöfundur beggja myndanna er sá sami, meistari að nafni Francis Veber. Fín og fyndin mynd.

Chemical Brothers - Push the Button --> cd XXX
Efnabræður samir við sig í góðu bíti og skemmtilegheitum. Nokkur frábær lög, önnur ágæt. Gott á brettið.

Oldboy --> bíó XXXX
Yfirþyrmandi kóreu-mynd, ógeðslega flott og með plott sem virkar í tætlur. Artí-flott og sjúklega ógeðsleg á köflum. Allir í bíó.

Be My Baby: How I Survived Mascara, Miniskirts, and Madness, or My Life as a Fabulous Ronette --> bók XXX
Ronnie Spector segir sögu sína á afdráttarlausan en dálítið slúðurkenndan hátt. Hennar stærsta móment var Be My Baby sem hún söng sem forystusauður The Ronettes og svo var hún gift geðsjúklingnum Phil Spector í 7 ár. Það allt saman er frábærlega skemmtilegt að lesa um. Líf hennar var mun minna spennandi eftir skilnaðinn og því eru síðustu kaflarnir fremur boring og maður fór yfir þá á hundavaði. Bókin kom fyrst út í kringum 1990 en var endurútgefin með öppdeiti eftir að Phil drap leikkonuna.

Seconds --> dvdXXX
Mynd í extreme makeover sýru-raunsæis-stíl. Miðaldra karl er leiður á sjálfum sér og lífinu og lætur því breyta sér í Rock Hudson. Gert 1966 af John Frankenheimer. Svart hvítt í Twilight zone-legum dularstíl. Gott framan af en leysist upp í existensjalíska for-hippavellu. Verður kannski gert aftur rétt eins og Manchuian Experiment, hmm?

Hér eru menningarafurðirnar 2004